Parallelle wereld
Te fietsen | week 41

Het duurde even voor me opviel dat ik in een wereld rondfietste zonder enig ander mens op straat. Zelfs op de wegen reed er geen enkele auto. Elke kruising was zonder uit te kijken over te steken. Al keek ik dan natuurlijk wel.
Toegegeven, ik fietste door éen van de dunst bevolkte streken in Nederland, buiten het seizoen. Toen daar een paar jaar terug aan het einde van de zomer een noodweer overheen trok, met valwinden en al, was er relatief weinig schade juist vanwege de schaarse bewoning.
Zaterdag was het, eind van de middag. Met niet heel erg mooi weer. Maar het regende niet altijd. Er stond amper wind. En op de weg langs en door de bossen die ik volgde, had anders toch menig grijs stel op e-bikes gefietst.
Nu staan er in Nederland overal huizen. Zelfs in de dunst bevolkte streken. In die huizen stond ook weleens een televisie aan, zo kon ik dan in het voorbij zien. Alleen was er nog altijd geen mens op straat.
Na twintig kilometer was dit een beetje creepy. Na een uur vond ik het lachwekkend worden. En in totaal duurde het zelfs een kleine vijftig kilometer voor ik weer gewoon mensen buiten zag. Zij stonden heel normaal bij een bushalte te wachten. Prompt ook maakten de onvermijdelijke auto’s hun aanwezigheid weer zo opdringerig kenbaar. Een banvloek leek te zijn opgeheven. Mijn tijdelijke isolement weer doorbroken. Alle fantasietjes over het rondrijden in een postapocalyptische wereld waren eenmaal buiten het bos dicht bij huis meteen onzin geworden.
En toch…
Normaal was het dus niet, wat ik meemaakte. Wat veel zegt over wat als normaal aanvoelt hier.
[x]#12661 fan maandag 10 oktober 2016 @ 12:14:05




Jamie op 10 oktober 2016 @ 15:16:38
Heb zoiets meegemaakt in de tachtiger jaren. We komen terug van vakantie, geen mens te zien op straat, we wilden boodschappen doen maar alle winkels bleken vroeg te zijn gesloten. Dan maar bij de Chinees gaan eten; restaurant leeg, geen personeel. Na een kwartiertje achter in de keuken gaan kijken; zaten de chinezen met nederlandse vlaggetjes op de wangen naar voetbal te kijken. AZ werd kampioen. Gelukkig bleek er geen kernramp te hebben plaatsgehad en zijn we snel over de schrik heengekomen.