Vroeger was ik jonger
Ik lees momenteel mijzelf van vroeger, en opvallend genoeg zonder daar heel misselijk van te worden. De jaren 1992 en 1993 zijn inmiddels lang geleden genoeg om me te laten denken dat ik een ander lees.
Indertijd voerde ik elke dag een schrijfexercitie uit. Die mocht per se geen dagboekpassage zijn, moest eigen en ongecensureerde waarnemingen bevatten, en diende minstens 250 woorden te tellen. Vingeroefeningen waren het, omdat ik schrijfkilometers wilde maken; omdat training bij het aanleren van elke discipline hoort. Omdat discipline bij het aanleren van elke discipline hoort.
Hadden weblogs indertijd al bestaan, dan had ik er misschien dagelijks een weblog mee gevuld. Nu zijn het slechts onbetekenende digitale tekstjes gebleven; trouw bewaarde bits en bytes, ergens onopvallend in een hoekje geparkeerd. Misschien had ik ze niet eens gemist, als ze inmiddels gewist waren.
Hij lijkt me wel een aardige jongen, die ik nu lees. Zonder dat er nu meteen een verlangen groeit om hem te willen ontmoeten. Hij verveelde zich wat al te makkelijk. Hij had ook wel erg veel dédain voor de studie die hij volgde. Van te veel opdrachten leerde hij al niets meer, naar zijn idee.
Referaten
F. begon elke zin met de climax. Eerst spuugde hij met geweld een lettergreep uit, waarna metalig de rest nog eens kwam. Zijn betoog een staccato van nauwelijks verstaanbare klanken. Zijn spraak teruggebracht tot het irritantste gedeelte van zijn normale stemgeluid.En F.’s handen trilden. Eerst niet eens echt opvallend. Maar hij pakte plots een pen vast. Toen viel extra op hoe het referaat hem bezig hield.
Ik moest het wel zien omdat zijn betoog zo moeilijk te volgen was.
De rechterhand van C. trilde ook tijdens haar voordracht. Ze merkte dat op en balde een vuist om de tremor te stoppen. Aan haar stem was niets te horen. Haar ogen veilig op het blad waar haar verhaal stond uitgeschreven.
Ik moest het wel zien omdat haar verhaal me niet interesseerde.
M. was gewoon M.. Haar gebrek aan voorbereiding verbloemde ze niet. Van iedere uitspraak die ze aanhalen moest, was duidelijk hoe ze erover dacht. Kaartjes kan ze niet lezen. Tabellen zijn cijfers op een rijtje, waar anderen vast nuttige informatie uit kunnen halen. M. studeert een taal, vraag haar niet meer.
Ik moest het wel zien omdat ik het al vaker zag.
D. was er weer eens niet. En om haar was het college nog wel verplaatst naar een voor mij onmogelijke tijd.
Ik merkte het op omdat D. privileges als hoofdvakstudent me ook benadelen als ze er niet is.
En ik?
Ik had de voorbereiding van mijn referaat weer eens zo lang uitgesteld dat ik al praatte voordat alle stof was doorgenomen. Werkcollege moet toch ergens spannend door worden.
1993
[Namen zijn geanonimiseerd, om de onschuldigen te beschermen]
[x]#7116 fan dinsdag 2 februari 2010 @ 13:16:18
